Zacznijmy od tego, skąd się wziął perfekcjonizm i jak wiedzie na drogę narcyzmu

Źródłem perfekcjonizmu jest dzieciństwo. Rozwój tej cechy jest pochodną relacji z rodzicami. Rozwojowi perfekcjonizmu sprzyjają wysokie, wręcz niemożliwe do spełnienia, oczekiwania rodziców i nieustanna krytyka. Dziecko jest przekonane, że musi zasłużyć na miłość rodzica, że jest ona zależna, przez co wkracza na ścieżkę zaburzeń osobowości narcystycznych. Drugim powodem narcyzmu jest tworzenie mitu wyjątkowości dziecka. Zdanie “Musisz być wyjątkowe, by być kochane” idealnie opisuje ten stan. 

Czy oczekiwanie perfekcji od dziecka jest równie szkodliwe dla samego rodzica?

Dr Konrad Piotrowski z Uniwersytetu SWPS zbadał, że osoby wymagające od siebie perfekcji mają silną motywację do osiągania najbardziej skomplikowanych celów, ale jednocześnie boją się porażki. Między innymi to ona determinuje ich sumienność w dążeniu do perfekcjonizmu. Oczekiwanie od dziecka, że będzie idealne, wpływa negatywnie zarówno na nie, jak i na samego perfekcjonistę. Wiąże się to z życiem w ogromnym stresie, obciążeniu rodzicielstwem i brakiem satysfakcji z niego. Najczęściej takie osoby żałują, że mają dzieci. 

A co, jeśli perfekcjonista wymaga głównie od kogoś?

Perfekcjoniści wymagający, że to inni będą idealni zamiast siebie, różnią się od tych skoncentrowanych na sobie. Są bardziej narcystyczni, psychopatyczni i makiawelistyczni. Uwielbiają prezentować swoją siłę, dominację i wyższość nad innymi. Są mniej ugodowi i uwielbiają kontrolę. Dla osiągnięcia swoich celów wykorzystują wywieranie presji, upokorzenie czy przemoc.

Perfekcjonizm prowadzi do zaburzeń narcystycznych u dziecka. Samo posiadanie tej cechy może być objawem narcyzmu. Jeśli dostrzegasz perfekcjonizm u siebie, popracuj nad swoim wewnętrznym dzieckiem na terapii, by uniknąć znęcania się nad potomstwem i wywołania u niego narcystycznych zaburzeń osobowości.

żródło: Artur Gąbka, “Newsweek”, Psychologia nastolatka.  

Artykuł Toksyczny rodzic perfekcjonista – sprawdź, czy jesteś jego dzieckiem pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Marta, znana jako fashion_travel_shopping, wymieniła dla nas sześć najczęściej popełnianych błędów w stylizacji, które sprawiają, że nieświadomie zniekształcasz swoją sylwetkę. Zaczynamy!

Nieodpowiednio  dobrana wysokość obcasa!

Może on optycznie wydłużać nogi i poprawić postawę ciała. Wiem, co mówię, bo dużo bardziej garbię się, kiedy chodzę w płaskim obuwiu. Niestety często nie umiemy rzetelnie ocenić własnych umiejętności i mimo ich braku w poruszaniu się na wysokich obcasach, decydujemy się właśnie na ten typ obuwia. Wybierając dla siebie odpowiedni model, zwróć szczególną uwagę na wysokość obcasa. Nie ma gorszego widoku niż chwiejąca się kobieta w szpilkach, która kurczowo trzyma się ramienia swojego partnera.W jaki sposób możesz zniszczyć sobie udział w ważnym wydarzeniu, np. ślubie? Bardzo często słyszę, że ktoś wkłada szpilki po raz pierwszy z okazji jednego z najważniejszych wydarzeń w swoim życiu – ślubu.“Na własnym ślubie nie wypada wystąpić w płaskim obuwiu” – ocenia zdecydowana większość kobiet. Kompletnie się z tym nie zgadzam! Istnieje ogrom pięknych balerinek, w których panna młoda czułaby się dużo pewniej niż w szpilkach. Po pierwsze, jeśli nie lubisz butów na obcasie, to po prostu ich nie noś! Jeśli koniecznie musisz w nich wyjść, nie kupuj od razu obuwia na 10 cm szpilce – zacznij od 6 lub 8 cm. Poćwicz chodzenie w domu –  najlepiej przed lustrem – zwróć uwagę na to,  jak prezentują się podczas tej czynności Twoje nogi oraz reszta sylwetki.

Brak zaznaczenia talii – nie zapominaj o pasku!

Kobiety bronią się przed zaznaczaniem w swoich stylizacjach talii. Niektórym wydaje się, że przy wąskich biodrach nie mają czego podkreślać. Sama jestem tego największym przykładem. Dlatego proponuję Ci mały eksperyment – stań przed lustrem w ulubionej sukience (ważne żeby nie była wiązana kopertowo) i zrób zdjęcie. Następnie dodaj pasek i po raz kolejny sfotografuj swoją stylizację. Którą wersję wybierasz? Pamiętaj, że pasek sprawdzi się nie tylko do noszenia sukienek, spódnic czy szortów. Równie dobrze będzie wyglądał do marynarek oraz płaszczy. Dobierz odpowiednią szerokość, moim zdaniem najoptymalniejsza to 3 cm. Z takim wymiarem nie powinnaś popełnić błędu. W przypadku letniej odzieży lepiej sprawdzą się cieńsze modele, natomiast przy wspomnianych marynarkach lub płaszczach noś paski, które pozwolą Ci zachować odpowiednie proporcje do swojej sylwetki. 

Złe proporcje ubrań wierzchnich

Mam tu na myśli przede wszystkim płaszcze. Teoretycznie sukienka lub spódnica powinna być krótsza od płaszcza. Wystająca spod niego falbana dodatkowo obciąży Twoją sylwetkę i spowoduje, że całość będzie wyglądała nieproporcjonalnie. Jeśli zamierzasz włożyć długą sukienkę lub spódnicę z marynarką, to sugeruję Ci dwa rozwiązania. Jedno z nich przeczy punktowi drugiemu, ale jak to w modzie bywa, czasem robimy wyjątki. Poszukałabym oversizowej marynarki lub węższej i krótszej – takiej do pasa. Pamiętaj, jest to rozwiązanie dla osób, które świetnie czują się w stylizowaniu i wiedzą, jaki krój i dodatki dobrać do swojej sylwetki. Ostatecznie możesz postawić na ramoneskę.

Noszenie bluzek na zewnątrz

Kiedy wyciągasz bluzkę ze spodni lub spódnicy, pozornie może Ci się wydawać, że ukryjesz mankamenty swojej figury. Nic bardziej mylnego! Wróćmy do punktu trzeciego i braku zaznaczenia talii. Pamiętaj, że bluzka, która będzie nałożona na wspomniane spodnie lub spódnicę może spowodować, że Twoja talia w niewłaściwy sposób zostanie optycznie obniżona i cała sylwetka straci swoje proporcje. Będziesz wtedy wyglądała jak jeden wielki prostokąt. Ostatecznie jeżeli nie lubisz nosić bluzek włożonych „w środek”, może warto pomyśleć o pasku założonym na wierzch? 

Za krótka spódniczka

Jeśli wydaje Ci się, że im krócej, tym lepiej, to od razu powiem Ci, że jesteś w błędzie. Wcale nie jest to dobre rozwiązanie i powinnaś pozbyć się nie tylko wszystkich za krótkich spódniczek, ale także sukienek, spodni czy bluzek. Za małym ubraniom musisz powiedzieć do widzenia! Good bye! Nie gromadź w swojej szafie rzeczy, które są “na kiedyś”. Kobiety uwielbiają chomikować i dopingować się przy tym zdaniami “ może przytyję, schudnę itd.”. Za małe ubrania nie są ani ładne, ani eleganckie, ani tym bardziej seksowne. Mogą sprawić, że będziesz wyglądała komicznie i kiczowato. Dużo lepiej byłoby, gdybyś postawiła na elastyczne spódnice ołówkowe do kolana lub jedwabne midi. Śmiało możesz nosić je wszędzie, no i zostawisz wolne miejsce na wyobraźnię płci przeciwnej.

Marta prowadzi profil na Instagramie oraz stronę internetową. Jak mówi, chce dać kobietom inspirację i odwagę do dbania o siebie i swój wygląd. Jest autorką dwóch eBooków o modzie w biurze bez dress codu oraz pomysłach na stylizacje i pakowanie walizki na wyjazd, które idealnie sprawdzą się na najbliższe wakacje.

Jakie jeszcze błędy w stylizacji jesteś w stanie wymienić? Za tydzień podzielę się z Tobą kolejną porcją najczęściej popełnianych w niej błędów.

Artykuł Sześć najczęściej popełnianych błędów w stylizacji. Sprawdź je! pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Łukasz Grabski: Tak, możemy się pozbyć tych utrudniających życie dolegliwości, jednak należy zacząć od ich przyczyn. Wiele osób borykających się z wyżej wymienionymi objawami na szczęście ich szuka. Wykonują podstawowe badania krwi (w tym krzywą cukrową i insulinową), a gdy trafiają z ich wynikami do lekarza, słyszą diagnozę o nazwie INSULINOOPORNOŚĆ. Nagle okazuje się, że nasze problemy ze zdrowiem nie są cechami naszej urody, a poważnego zaburzenia.

Czym jest insulinooporność?

Aby zrozumieć, jak walczyć z insulinoopornością, musimy wiedzieć, czym ona tak naprawdę jest. 

Insulinooporność jest to zmniejszona wrażliwość komórek na insulinę. W prostych słowach nasze komórki nie widzą insuliny przy fizjologicznym stężeniu, co generuje jej zwiększoną produkcję, w celu utrzymania odpowiedniej glikemii.

Zaburzenie to  dotyczy komórek wątroby, mięśni, tkanki tłuszczowej i mózgu. Insulinooporności często towarzyszy wyższe stężenie glukozy na czczo i po posiłkach, co swoją przyczynę ma w oporności na insulinę komórek wątroby. Wątroba pełni bardzo wiele funkcji w naszym organizmie. Jedną z nich jest utrzymanie odpowiedniego stężenia glukozy we krwi na czczo i między posiłkami. Jest to możliwe dzięki syntezie i hamowaniu uwalniania glukozy do krwioobiegu. Wyższe stężenie insuliny hamuje wydzielanie glukozy z wątroby, a niższe pobudza wątrobę do jej wydzielania. W insulinoopornośći wątroba nie widzi insuliny, przez co cały czas wydziela glukozę do krwiobiegu, powodując hiperglikemię na czczo i po posiłku. Wysokie stężenie glukozy we krwi stymuluje lipogenezę, co jest przyczyną problemów z masą ciała oraz prawidłową pracą wątroby.

Jakie są przyczyny insulinooporności?

Do głównych przyczyn insulinooporności możemy zaliczyć:

• nadwagę, otyłość, 
• przewlekły stan zapalny, 
• stres, 
• brak aktywności fizycznej, 
• nadmierne spożycie tłuszczu, 
• nadmierne spożycie węglowodanów,
• stłuszczenie wątroby.  

Jakie skutki może nieść nieleczona insulinooporność?

• spadki energii po posiłku,
• PCOS i inne zaburzenia hormonalne,
• otyłość i problemy z redukcją masy ciała,
• cukrzycę, 
• miażdżycę,
• zespół metaboliczny,
• stłuszczenie wątroby.

Po diagnozie insulinooporności większość pacjentów nie wie, jak powinno wyglądać ich dalsze życie. Czy pozostaje tylko czekanie na cukrzycę? Zdecydowanie NIE. Dietoterapia, uzupełnienie niedoborów i wsparcie organizmu to podstawa w walce z insulinoopornością. Stan insulinooporności jest w pełni odwracalny i nie wymaga rewolucji w życiu, a jedynie prostych zmian. 

Co zrobić, by wygrać walkę z insulinoopornością? 

Po pierwsze dieta!

Jednym z najważniejszych kroków pracy nad poprawą wrażliwości insulinowej jest odpowiednia podaż kalorii. Warto rozważyć deficyt kaloryczny, który poprawia wrażliwość insulinową. Redukcja masy ciała jest warunkiem koniecznym do wyjścia z insulinooporności.  W tym celu najlepiej skontaktuj się z dietetykiem, aby dobrał odpowiednią podaż kalorii dla Ciebie, gdyż dieta zbyt ubogokaloryczna może mieć odwrotny skutek. Oprócz odpowiedniej kaloryki diety duże znaczenie w pracy nad poprawą wrażliwości insulinowej jest odpowiedni rozkład makroskładników diety, głównie węglowodanów.  

Dieta ?Ale jaka?!

– W diecie bardzo duże znaczenie ma kompozycja posiłków, należy unikać spożywania posiłków węglowodanowych bez innych dodatków np. porcja kaszy plus warzywa, mimo iż brzmi dobrze, dużo lepszym rozwiązaniem będzie posiłek typu: kasza, warzywa, dodatek białkowy i tłuszczowy. Komponując posiłki, należy pamiętać o łączeniu wszystkich makroskładników: białek, tłuszczy i węglowodanów.  Trzeba wypracować nawyk sięgania po dodatki tłuszczowe do każdego posiłku – spowoduje to wolniejsze uwalnianie glukozy do krwiobiegu, ale również utrzyma uczucie sytości na dłużej. Kolejna ważna kwestia to  odstępy między posiłkami. Insulina fizjologicznie spada do poziomu sprzed posiłku po około 3-4 godzinach, zatem bardzo ważne jest, aby odstępy między posiłkami wynosiły właśnie 3-4 godziny, co umożliwi spadek poziomu insuliny.  Między posiłkami powinniśmy spożywać tylko i wyłącznie wodę. Oprócz odstępów między posiłkami bardzo ważny jest post nocny. Unikaj jak ognia nocnego podjadania. Między ostatnim  a pierwszym posiłkiem dnia następnego powinno upłynąć 10-12 godzin, zakładając, iż ostatni posiłek pojawi się 3-4 godziny przed snem. Oczywiście czasami może zdarzyć się, że nie będzie to wskazane ze względu na np. hipoglikemię, ale to należy ustalić z lekarzem prowadzącym lub dietetykiem.  

Po drugie aktywność fizyczna!

Kolejnym ważnym krokiem będzie aktywność fizyczna. Nie musisz zaczynać od siłowni trzy razy w tygodniu, zacznij od spacerów każdego dnia 15-20 minut, a Twoja wrażliwość insulinowa ulegnie poprawie. Proste  zmiany mogą doprowadzić Cię do sukcesu, jakim jest poprawa wrażliwości insulinowej, dzięki temu zyskasz zdrowie na dłużej. 

Insulinooporność to stan, który wymaga zmiany w stylu życia i diety. Nie są to jednak bardzo skomplikowane zmiany. W prosty i szybki sposób możesz poprawić swoją wrażliwość insulinową.  Diagnoza zwraca uwagę, że Twoja dieta i styl życia nie są najlepsze, należy zatrzymać się w pędzącym świecie i przyjrzeć się swojemu zdrowiu.  

Pamiętaj, że każda dieta musi być dostosowana indywidualnie do każdego pacjenta – z uwzględnieniem jego chorób, potrzeb, wieku, wagi czy możliwości. 

Swoją specjalistyczną wiedzą podzielił się z Państwem Łukasz Grabski – dietetyk kliniczny wyspecjalizowany leczeniu chorób jelit (szczególnie SIBO) oraz zaburzeń hormonalnych kobiet i mężczyzn. Autor webinarów oraz wykładowca w ramach  Chronic Fatigue Medical and Psychosocial Aspects, Toruńskiego Festiwalu Nauki i Sztuki, a także Bydgoskiego Festiwalu Nauki i Sztuki.

Artykuł Masz insulinooporność? Dietetyk kliniczny wyjaśnia, jak sobie z nią poradzić pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Kiedy udać się do specjalisty?

Pierwsze oznaki łysienia można dostrzec na czubku głowy i skroniach. Powiększające się zakola od razu powinny nas skierować do trychologa. Nie czekaj, jeśli zauważyłaś/eś, że gubisz coraz więcej włosów i skonsultuj się ze specjalistą.

Jakie mogą być przyczyny łysienia?

Przyczyn gubienia włosów może być bardzo dużo, oto główne z nich:

Choroby autoimmunologiczne

Regularna kontrola swojego stanu zdrowia i prawidłowe leczenie chorób może zapobiec łysieniu. Na organizm należy patrzeć holistycznie, czyli całościowo. Wszelkie choroby odzwierciedla Twój wygląd.

Stres

Stres sprzyja łysieniu. Każdy z nas na co dzień doświadcza nieprzyjemnych sytuacji, które podwyższają poziom kortyzolu. Zadbaj o swój wewnętrzny spokój. Zwiększ ilość spacerów lub zastosuj inne metody pomocne w osiągnięciu równowagi.

Nieodpowiednia dieta

Nieprawidłowa dieta jest jedną z najczęstszych przyczyn łysienia, zwłaszcza w insulionooporności i cukrzycy. Twoje cebulki muszą być odżywione, więc zadbaj o dostarczanie odpowiedniej ilości mikroelementów swojemu organizmowi. Skonsultuj z lekarzem wdrożenie suplementów diety, które pomogą wzmocnić cebulki włosa.

Nieodpowiednia pielęgnacja

Nieodpowiednio dobrane szampony i inne kosmetyki mogą być przyczyną zwiększonej utraty włosów. Zainwestuj w szampony, maski i odżywki przeciw łysieniu i koniecznie uzupełnij swoją wiedzę z zakresu ich stosowania. Wbrew pozorom nie jest ono oczywiste. 

Fryzury obciążające cebulki włosów

Zbyt mocno związany kucyk, nieodpowiednie gumki do włosów i szarpiące za włosy szczotki to pierwszy krok do łysienia. Nie obciążaj cebulek zbyt “ciężkimi” fryzurami.

Zbyt dużo doczepów  

Mniej znaczy więcej. Odpowiednio dobrane doczepy, wraz z metodą ich zakładania, do struktury włosa nie powinny być przyczyną łysienia. Nie przesadzaj z ich ilością. Korzystaj ze sprawdzonych salonów fryzjerskich.

Zaburzenia hormonalne

Hormony odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu prawidłowej ilości włosów. Regularnie kontroluj gospodarkę hormonalną swojego organizmu.

Pamiętaj, że jeśli masz jakiekolwiek obawy dotyczące swojej czupryny, zawsze możesz skonsultować się z trychologiem. Działaj, zanim będzie za późno. 

Artykuł Ratunku! Ja łysieję! pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Niedawno pisaliśmy o toksycznych teściach. Całość artykułu znajduje się TUTAJ. Tekst ten, stworzony przez wykwalifikowaną terapeutkę zajmującą się toksycznymi relacjami, Zuzannę Kuhl, wywarł ogrom emocji u wielu czytelników, a na facebookowych grupach poświęconych toksyczności powstało wiele dyskusji i zwierzeń na temat swoich przeżyć z manipulatorami.

Do redakcji napisano sporo wiadomości z prośbą o stworzenie artykułu także o toksycznych synowych i zięciach. Poniżej zamieszczamy jeden z wielu listów, jakie otrzymaliśmy od różnych czytelników. 

„Przeczytałam tekst o toksycznych teściowych. Może napiszecie o toksycznych synowych czy zięciach? Nie kontaktuję się z synem i jego rodziną, bo synowa mu na to nie pozwala. Nie życzy sobie również kontaktów z moim byłym mężem. Mnie wystarczyło jej zachowanie podczas kilku wizyt, nawet u nowo narodzonej wnuczki. Traktowanie z góry, oschłe i bez jakiejkolwiek serdeczności, proszenie się o zdjęcia maleństwa. Koniec końców zdobywanie ich poprzez Instagram, aż mnie zablokowała. Syn mógł się ze mną kontaktować tylko w drodze do lub z pracy. Teraz wymyśliła sobie wyjazd na stałe do Danii do jej ojca. Są tam już trzeci miesiąc. Syn nie może znaleźć odpowiedniej pracy i wiem z opowieści jego znajomych, że się tam przynajmniej zawodowo męczy. Synowa co chwilę z prawie trzyletnią wnuczką przyjeżdża do Polski do swojej matki, bo mała podobno co chwilę chora. Mój były mąż dostał burę od synowej przez telefon, że nie życzy sobie jego wizyt i zabierania czasu synowi. Nie mógł się z nim spotkać nawet w jego urodziny. Syn się męczy, ale ma już tak zmanipulowany mózg, że uważa, że jego żona i jej rodzina to najwspanialsi ludzie i odciął się od swojej rodziny. Natomiast ja usłyszałam niedawno, mówiąc, jak mnie to boli psychologowi: czemu panią to martwi? Przecież wychowała pani syna na wspaniałego męża. Toksyczni ludzie wychowują toksyczne dzieci.” – mój syn ma toksycznych teściów, a ja mam toksyczną synową. Szanuję wszystkich ludzi, siebie również. Potrafię stawiać granice i znam swoją wartość. Nie wchodzę z butami tam, gdzie mnie nie chcą, ale serce matki boli, jak jej dziecko jest krzywdzone psychicznie przez jedną z najbliższych mu osób. Napiszcie o toksycznych synowych i o tym, jak sobie mają z tym radzić osoby wysoko wrażliwe i kulturalne.”.

Zuzanna Kuhl, psychoterapeutka, odpowiada:

Dysfunkcyjne wzorce przechodzą z pokolenia na pokolenie i niezwykle trudno byłoby znaleźć rodzinę, w której jakaś dysfunkcja nie wystąpiła. Każde kolejne pokolenie mierzy się z bagażem poprzednich i wytwarza własne mechanizmy obronne, które mają pozwolić przetrwać trudy dzieciństwa.  Mechanizmy te najpierw nas chronią, a w dorosłości stają się zarówno źródłem naszych mocnych stron, jak i toksycznych zachowań. Jeśli na przykład w dzieciństwie ulegliśmy parentyfikacji, czyli zamianie ról między rodzicami a dzieckiem (wówczas oczekuje się, że to dziecko przejmie rolę rodzica i to ono będzie się nim opiekowało), mamy tendencję do brania odpowiedzialności za innych. Wymaga to od nas bardzo dużo odporności i psychicznej siły, co zabieramy ze sobą jako mocną stronę w dorosłe życie.  Druga strona tej monety to duża potrzeba kontroli, poczucie, że „wiemy lepiej” niż inni, że powinno być tak, jak my chcemy – i to już jest toksyczne. Praca nad sobą, na przykład w ramach terapii, polega między innymi na odkryciu tych mechanizmów i zobaczeniu obydwu jego stron. Na tym polega odpowiedzialność za własne życie oraz możliwość odzyskania wolności od pokoleniowych naleciałości, z których zazwyczaj nie zdajemy sobie nawet sprawy i które zza kulis rządzą naszym życiem.   Kiedy odkrywamy prawdę o sobie, możemy zdecydować, co jest dla nas wartościowe, a co chcielibyśmy (i powinniśmy) zmienić, żeby nie ranić siebie i innych osób. Na tym polega dojrzałość. W pracy tej bardzo pomagają emocje, zwłaszcza te trudne i nieprzyjemne. Każdy dyskomfort to sygnał, że coś jest nie tak. Np. możemy czuć złość, gdy ktoś przekracza nasze granice i to jest sygnał do ich obrony, natomiast to my decydujemy, czy ten sygnał wykorzystamy.   Jeśli pozostajemy w sytuacji, która jest dla nas niewygodna (czasami osoby trzecie mylnie sądzą, że dana sytuacja jest dla danej osoby właśnie niewygodna lub szkodliwa), robimy to dlatego, że jest to w ogólnym rozrachunku dla nas korzystniejsze, bo np. wyjście z takiej sytuacji wyobrażamy sobie jako przerażające. Zazwyczaj ten strach jest iluzją, która ma zatrzymać nas w tym, co już znamy. Nawet jeśli jakaś sytuacja jest dla nas niewygodna, jest znana, wiemy już jak się w niej poruszać i to jest bardzo ważne dla naszego mózgu, który bardzo nie lubi ryzyka związanego z tym, co nowe i nieznane. Jak widzicie, naszymi zachowaniami rządzi mnóstwo czynników. Opisałam tutaj zaledwie kilka z nich. Najlepiej przyjrzeć się sobie na sesji terapeutycznej, gdzie jak pod mikroskopem mamy szansę zobaczyć swoje mechanizmy i świadomie podejmować decyzje o przyszłości.

Odnosząc się do listu zatroskanej mamy, podkreśliłabym fakt, że syn jest dorosłym człowiekiem, który ma prawo decydować o sobie, a zadecydował, że chce być w obecnej relacji. Zdecydował się na nią, bo musi ona być dla niego korzystna – niekoniecznie toksyczna. Warto zaufać wyborom swoich dzieci. Powinniśmy je także zaakceptować. Im bardziej nie chcemy czegoś zaakceptować, tym bardziej to się umacnia i rośnie w siłę. Dajmy dorosłym osobom samodzielnie kierować własnym życiem, nawet jeśli uważamy, że robią to nie tak, jak my uważamy za słuszne. Syn najlepiej wie, co dla niego jest korzystne.

Próba kierowania życiem innych, zwłaszcza dorosłych osób, to jest właśnie zachowanie toksyczne.

Zamiast wskazywać palcem na zachowania innych, w jasny i zdrowy sposób komunikujmy swoje potrzeby. Nie oczekujmy jednak, że ktoś ma je kategorycznie spełniać, bo nie musi – może chronić swoje granice. Zamiast tego korzystajmy z praw, jakie mamy i o ile je mamy.

Zapraszamy do dyskusji na naszym Facebooku, Instagramie lub bezpośrednio pod artykułem.

Artykuł Teściowa pisze o synowej – Zuzanna Kuhl odpowiada pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Wszyscy popełniamy błędy, to normalne. Relacje z osobami toksycznymi, które nie widzą swoich przewinień, a więc nie chcą niczego w sobie naprawiać mimo naszych prób poprawienia z nimi stosunków, lepiej zakończyć. Należy pamiętać, że każdy z nas, nawet osoby niezaburzone, wykazują czasami zachowania o charakterze toksycznym. Jeśli masz do czynienia z osobą autorefleksyjną, która dostrzega swoje błędy i chce je naprawić, żeby zadbać o wasze relacje, warto poznać kilka sposobów, które w tym pomogą.

Zadbaj o swoje granice w relacji

Przede wszystkim pamiętaj, że aby czuć się dobrze w relacji z innymi, najpierw musisz czuć się dobrze z samym sobą. Wytyczaj granice zgodnie ze swoimi potrzebami. Zadbaj o siebie, a tym, którzy ich nie szanują, powiedz “żegnam”.

Nazwij truciznę

Przyjrzyj się samemu sobie. Spisz wszystkie zachowania drugiej strony, które sprawiły, że poczułeś się gorzej, naruszyły twoje granice i były krzywdzące. Następnie zastanów się, które z Twoich zachowań mogły to samo uczynić drugiej stronie i co Ty mógłbyś w sobie zmienić.

Rozmawiaj

Warto rozmawiać. Jeśli trzymasz w sobie niewypowiedziany żal, zniszczysz relację z samym sobą i innymi. Zakomunikuj otwarcie to, co Ciebie boli. Porozmawiaj o możliwościach zmiany danych zachowań i daj sobie oraz innym szansę na naprawienie błędów.

Wysłuchaj 

Nic nie dzieję się bez powodu, dlatego jeszcze raz podkreślimy, że rozmowa z osobą, z którą chcemy naprawić relacje, jest niezbędna. Warto poznać powody danego działania drugiej strony, by móc ją lepiej zrozumieć.

Wyciągnij rękę

Bardzo często duma nie pozwala nam na wyciągnięcie ręki do naszego bliźniego. Owszem, jeśli ktoś regularnie kąsa naszą dłoń i stosuje różnego rodzaju metody manipulacji oraz przejawia inne toksyczne tudzież powtarzające się zachowania, nie rzucaj pereł przed świnie. Podstawowym warunkiem naprawiania relacji jest chęć ich szczerego odnowienia, dostrzeżenia swojej winy, przeproszenia, a często naprawienia błędów. Czasami warto schować dumę w kieszeń i w pierwszej kolejności wyciągnąć rękę.

Obserwuj

O tym, jak rozróżnić szczere przeprosiny od tych fałszywych, pisaliśmy TUTAJ. Uzupełnij swoją wiedzę i obserwuj, czy czyjeś przeprosiny rzeczywiście szły w parze ze zmianą. Jeśli nie, najprawdopodobniej były one zwykłą manipulacją.

Napisz na Facebooku, co o tym sądzisz.

Artykuł Dowiedz się, w jaki sposób możesz naprawić relacje z innymi ludźmi pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Nie ma niegrzecznych dzieci

W społeczeństwie istnieje mit grzecznego dziecka. Dziecka, które się nie buntuje, potulnie wykonuje rozkazy rodziców, nie płacze, nie zadaje niewygodnych pytań, nie broni się, na wszystko się zgadza. Dzieci za wytyczanie swoich granic są karane inwektywami w stylu “jesteś niegrzeczny”. Uczulamy: NIE MA NIEGRZECZNYCH DZIECI. Każde dziecko ma powód swojego zachowania, a często niesubordynacja jest cenną lekcją stawiania granic.

Dziecko jest karane za prawidłowy etap rozwoju

Rodzice każą dziecko za asertywność, a jednocześnie mają pretensje, gdy ich pociechy ulegają namowom innych dzieci. Jeśli rodzic nie nauczy dziecka asertywności, nie powinien mieć pretensji, jeśli podopieczny jako dorosły już człowiek ulegnie namowom do kradzieży, picia alkoholu czy palenia papierosów. Tłumienie emocji i wymaganie uległości spowoduje zaburzenia psychiczne pociechy, za które będzie płaciło całe życie.

Jak wychować asertywne dziecko?

Obdarz dziecko miłością bezwarunkową

Dziecko zasługuje na miłość bez względu na to, co robi. Nie stawiaj mu wymagań, których nie jest w stanie spełnić. Okazuj mu miłość dotykiem (przytulaniem) i na przykład tymi słowami: “kocham Cię bez względu na wszystko, jestem przy Tobie, jesteś dla mnie ważny/a, dziękuję, że mi o czymś powiedziałeś/aś, widzę Cię, słyszę cię, jestem przy Tobie, widzę, że odczuwasz złość”. Dziecko zasługuje na bycie kochanym bezwarunkowo. Przynależy to jego godności.

Szanuj jego granice

Pozwól decydować dziecku samemu tak często, jak to możliwe. Oczywiście zgodnie z jego potrzebami i bezpieczeństwem. Pytaj je, czym chce się pobawić, tłumacz powody, dla których nie możesz się na coś zgodzić, wysłuchaj swoją pociechę, pozwalaj mu dokonywać wyboru na przykład jedzenia. Przede wszystkim szanuj granice dziecka, a w przyszłości będzie ono pilnowało, by inni je szanowali.

Pozwól dziecku nie zgadzać się z innymi

“Nie musisz się godzić na przytulanie”,” Nie musisz pożyczać innym swojej zabawki”, “Nikt nie ma prawa Ciebie uderzać” i wiele podobnych zdań powinno występować w każdej zdrowej relacji dziecko-rodzic. Nie zmuszajmy pociechy do działania wbrew sobie. Dbaj o szanowanie jego “nie” i pamiętaj, że dzieci biorą przykład z rodziców. Przydatne będzie uświadamianie go, że my również nie godzimy się na wszystko. “ Nie zgadzam się, byś kopała piłkę w domu, nie czuję się wtedy bezpiecznie”, “Nie zgadzam się na kupno kolejnej zabawki, nie mam na to pieniędzy”.

Asertywność to również nauka empatii

Pomocne będzie pokazywanie pociesze, że możemy polemizować z innymi, nie wymuszając na nich konkretnego zachowania. Pozwalanie sobie i innym na odmawianie jest cenną lekcją empatii. Rozmawianie o emocjach swoich i innych jest niezbędne dla nauki poszanowania cudzych granic. Nazywanie emocji i tłumaczenie, skąd się biorą, pomoże małemu człowiekowi akceptować gamę uczuć i reakcji zgodnych z nimi. Pozwól dziecku na płacz, złość, strach i każde inne odczucia. W nauce tego wszystkiego rodzice powinni stanowić niewątpliwy wzór tychże zachowań.

Czy rodzice szanowali Twoje granice? Daj znać na Instagramie i Facebooku.

Artykuł Jak wychować asertywne dziecko pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Z odmętów zawikłanej mitologii greckiej wyłania się Lamia, córka libańskiego króla, która na swoje nieszczęście wpadła w oko pożądliwemu Zeusowi. Jak nietrudno sobie wyobrazić i ten romans, zwłaszcza że uwieńczony kilkorgiem potomstwa, wywołał szalonych gniew zazdrosnej Hery. W odwecie królowa Olimpu zgładziła niemal wszystkie dzieci Lamii i Zeusa. Opętana wywołanym żalem, rozpaczą i szaleństwem nieszczęsna kochanka Zeusa zamieszkała w leśnej głuszy. Przez resztę życia bez skrupułów polowała na dzieci oraz mężczyzn, których krew następnie wypijała. Okrutne praktyki Lamii w końcu sprawiły, że przeobraziła się w straszliwego potwora: pół-kobietę, pół-węża. Co ciekawe, w napisanym przez Filostratusa ‘Życiu Apoloniusz z Tiany’ (217-238) Lamia jawi się jako niezwykłej urody kobieta, która  magicznym urokiem zwabia młodego Menippusa w swoje wampirze objęcia. Z opresji tymczasowo ratuje go tytułowy Apoloniusz, który wymusza na Lami wyznanie prawdy – przyznała ona, że jest zaiste wampirem i że zapewniała Menippusowi różnorakie przyjemności, by w końcu skonsumować jego ciało. W zwyczaju jej bowiem było, jak wyznała, żywić się krwią z ciał młodych i pięknych, która to jest czystsza i mocniejsza’.

Lamia jest pierwszą uwiecznioną w literaturze wampirzycą, ucieleśnieniem piękna, a zarazem niebezpiecznej kobiecości utożsamianej tu ze złem. Lamia nie tylko olśniewa urodą, ale także swoją seksualnością wyzwoloną z dość sztywnych i restrykcyjnych dla kobiet greckich kanonów. Jej apetyt seksualny zdaje się być równie wybujały, co pragnienie krwi i staje się metodą zagłady mężczyzn. Seksualny magnetyzm Lamii odarty jest z romantycznych sentymentów, co zapewne łamało również starożytne wyobrażenia o motywacjach erotycznych kobiet. Lamia jest ucieleśnieniem femme  fatale- wyrachowanej, podszytej złem, aczkolwiek poniekąd nieszczęśliwej kobiety, dla której seks jest narzędziem zemsty i władzy. Wbrew ostrzeżeniom i zdrowemu rozsądkowi podporządkowuje się jej i Menippus padając tym samym ofiarą krwiożerczej Lamii.
Zapomniana w kręgu kultury chrześcijańskiej antyczna wampirzyca święci triumfalny powrót wraz z rozwojem literatury i sztuki romantycznej, a w szczególności gotyckiej. Z niebytu przywołuje ją słynny angielski poeta epoki romantyzm, John Keats. W wierszu, nomen omen, zatytułowanym ‘Lamia’, współczesny Byronowi Keats rysuje obraz kobiety pięknej, owładniętej miłością i cielesnymi żądzami, które skutkują wampirzym ukąszeniem i śmiercią kochanka Lamii.

Wielokrotnie uwypuklany aspekt fizycznej doskonałości starożytnej wampirzycy, jej magnetyzm oraz dramatyzm, historii stały się inspiracją dla grupy malarskiej prerafaelitów. William Waterhouse uwiecznia Lamię na swoich obrazach dwa razy, w obu przypadkach odzwierciedlając w niej kanon wiktoriańskiego, kobiecego piękna. Alabastrowa, niemal przezroczysta skóra, kaskady złotych włosów, delikatne usta, ułożenie ciała w zmysłowych, lecz jakże delikatnych pozach za nic nie przywołują na myśl krwiożerczego charakteru naszej bohaterki. Wręcz przeciwnie. Uniesione w niemal błagalnym spojrzeniu oczy Lamii zdają się być przepełnione miłością do rycerza. Jej wzrok nie spotyka się z okiem widza, nie rzuca mu wyzwania czy zachęty do erotycznych eskapad. Jej prawdziwa natura ukryta jest jednak w barwnym szalu, który wije się wokół jej pięknego ciała oraz sukni przypominającej wzorem łuski węża.
Skąd to zainteresowanie kobiecym wampiryzmem w dziewiętnastowiecznej literaturze i sztuce? Wynikało ono zapewne z fascynacji niebezpieczną i wyzwoloną kobiecością, która nie miała prawa bytu w wiktoriańskich społeczeństwach. Wedle kanonów społecznych owego okresu kobieta miała być półaniołem, półidiotką (ang. Half-angel, half-idiot) o słodkiej, odzianej od stóp do głów aparycji.
Jak nie trudno sobie jednak wyobrazić, to właśnie kobiety wyzwolone, postrzegane jako niebezpieczeństwo dla obowiązującego systemu wartości stawały się przedmiotem fantazji, nie tylko artystycznych. Sztuka wiktoriańska roi się więc od kobiet magicznych: wampirzyc, syren, kobiet-węży, demonic czy meduz. Ich pozorna niewinność, nadprzyrodzone piękno i złowroga natura stawały się przedmiotem fetyszyzacji. 

Wampirzyca, a może gruźliczka ? 

Dziś większość z nas nie pamięta już o chorobie, która niegdyś zbierała okrutne żniwo – gruźlicy. Dzięki antybiotykom i szczepieniom udało się ją niemal całkowicie wyeliminować w krajach rozwiniętych. Jednakże w osiemnastym i dziewiętnastym wieku gruźlica była najczęstszą chorobą zakaźną, osiągając poziom epidemiczny. W latach 1750-1850 biała zaraza, jak nazywano  wówczas gruźlicę, była przyczyną śmierci 25 % populacji Europy. Większość jej ofiar stanowiły osoby młode. Była to bez wątpienia choroba tragiczna nie tylko ze względu na wysoką umieralność i nieuleczalność, ale również dlatego, że śmierć przychodziła bardzo powoli, naprzemiennie z okresami remisji i pogorszenia stanu zdrowia. W odróżnieniu od innych popularnych w owym czasie chorób zakaźnych, takich jak cholera, symptomy gruźlicy, zwłaszcza w remisji, zdawały się być poniekąd higieniczne, a nawet wizualnie atrakcyjne. Szczupła figura, często wychudzona, ale u kobiet ukryta pod licznymi falbanami i halkami, alabastrowa skóra, zaróżowione policzki, błyszczące oczy i czerwone usta, stały się kanonem piękna, zwanego również gruźliczym. Większość wymienionych symptomów wynikało jednak z ciągłego, wyniszczającego stanu gorączkowego. I choć zdawano sobie sprawę z tego, że choroba doprowadzi w końcu do śmierci poprzez uduszenie, nie przeszkadzało to jednak w dodawaniu gruźlicy swoistego uroku. W 1849 roku znana pisarka i poetka, Charlotte Bronte, która dopiero co pochowała siostry Annę (lat 29) i Emily (lat 30) , nota bene zmarłe na suchoty, napisała: ‘ Gruźlico, wiem, jakże pochlebną dla mojej urody jesteś przypadłością’.
Gruźlica powodowała również gro nieprzyjemnych i wizualnie nieatrakcyjnych symptomów jak choćby ciągły kaszel, odpluwanie flegmy (ulice miast pełne były spluwaczek!) czy krwawienie z ust oraz nosa. Jak na ironię, te ostatnie przez niektórych postrzegane było jako intrygujące i pociągające. 

Znany amerykański pisarz, Edgar Alan Poe, ze swoistą fascynacją przyglądał się grającej na pianinie i śpiewającej żonie Wirginii, której podczas koncertu stróżka krwi z ust spłynęła na alabastrową skórę i suknię. Wirginia zmarła na suchoty w wieku zaledwie 24 lat, pogrążając męża w głębokiej rozpaczy.
Nietrudno sobie wyobrazić, że symptomy tej brutalnej choroby stały się nie tylko inspiracją dla kobiecego kanonu piękna, ale także ukształtowały wyobrażenia o wampirach.
Ich przezroczysta niemal skóra, podkrążone, błyszczące (rządzą krwi) oczy, karminowe usta, smukła sylwetka i krew w kącikach ust, zdają się idealnie pasować do opisu gruźlika.
Co więcej, suchoty uznawane były za chorobę klas wyższych, pozostawiając cholerę, dezynterię czy tyfus – wszystkie o mało estetycznych symptomach, jak biegunka, wymioty, delirium- klasom niskim.
Również romantyczny wampir i wampirzyca byli arystokratycznego pochodzenia, nic dziwnego zatem, że cechowała ich gruźlicza aparycja.

Wampirzyca, czyli kochająca inaczej

Hedonizm męskich wampirów pojawiających się w literaturze i sztuce 19-go wieku budził fascynację w ciągle konserwatywnych społeczeństwach epoki. I tak prototypowy wampir z bajronizującej opowieści John’a William’a  Polidoriego pod dość wymownym tytułem: ‘Wampir’ jest typowym bon vivantem. Lord Ruthven podróżuje przez Europę zdobywając kobiety i wypijając morze wina (a prawdopodobnie i krwi). Nie cofa się przed uwiedzeniem siostry najlepszego przyjaciela i towarzysza podróży, którą ostatecznie pozbawia życia. Zachowanie wampirzego lorda, choć pewnie szokujące, zdawało się być jednak nieco karykaturalnym, lecz po części prawdziwym obrazem męskiego arystokraty tamtego okresu.
Co ciekawe, postaci wampirzyc również stawały się przyczynkiem do rozpraw o wyzwolonej z okowów społeczeństwa namiętności damsko-męskiej. Lecz nie tylko, bowiem losy żądnych krwi kobiet były także podłożem do rozważań o ‘miłości zakazanej’, lesbijskiej.
Na ponad dwie dekady przed debiutem ‘Drakuli’, J. Sheridan Le Fanu publikuje ‘Carmillę’, w której głównymi bohaterkami są tytułowa postać – wampirzyca oraz jej ofiara – Laura. Niezwykłość powieści wynika zarówno z pierwszoplanowych ról żeńskich, jak i subtelnego, aczkolwiek zauważalnego, wątku erotycznego. Erotyczna przygoda kobiet ma charakter częściowo oniryczny. Namiętność bohaterek  rodzi się na granicy jawy i snu: w delikatnych muśnięciach dłoni, płonących pożądaniem spojrzeniach, tęsknocie, ale i w gorących pocałunkach. Będąca narratorem Laura wspomina:  ‘jej gorące usta, pełne pocałunków, przesunęły się po moim policzku. Prawie płacząc, wyszeptała:’ jesteś moja, będziesz moja, na zawsze pozostaniemy jednością.’

Carmilla jako główna bohaterka, a także jako powieść, jest produktem kultury o głęboko zakorzenionym strachu przed seksualnością, zwłaszcza kobiecą. Nieziemsko piękna wampirzyca na swoje ofiary wybiera młode kobiety, którym odbiera niewinność, a później życie. Dziewczęta stają się zabawkami w jej perwersyjnej i nieczystej grze, przedmiotami jej namiętności, która poza przypadkiem Laury, nigdy nie przeradza się w miłość. W świecie, w który kobiety postrzegane były jako naturalnie empatyczne, emocjonalne i kochające miłością romantyczna, niemalże purytańską, Carmilla jest złowrogą karykaturą pierwiastka żeńskiego. Wszystko w niej jest nienaturalne, niezgodne z porządkiem świata: nieśmiertelność, piękno, pragnienie krwi i homoseksualizm.  Z tegoż właśnie powodu wampirzyca musi zostać zgładzona. Jej śmierć, która nomen omen nastąpiła poprzez wbicie kołka w serce i odcięcie głowy, przynosi kres cierpieniom Laury, a także wyzwolenie z lesbijskiej namiętności.
Mimo destrukcyjnego aspektu relacji, związek Carmilli i Laury bez wątpienia pokazany jest także z perspektywy romantycznej. Le Fanu opisuje go jako ‘przyjaźń’, choć aspekty erotyczne są dość dobrze wyczuwalne. Co ciekawe, w wiktoriańskiej Anglii relacje damsko-damskie o charakterze seksualnym nie były prawnie zakazane (w odróżnieniu od męskich), choć bywały moralnie piętnowane. Platoniczne związki między kobietami były tymczasem gloryfikowane i postrzegane jako romantyczne, o ile namiętność zatrzymywała się na słowach czy siostrzanym objęciu.

Historie wampirów nie przestają fascynować współczesnych. Zdominowany przez męskich krwiopijców takich jak Drakula, Nosferatu, Louis de Pointe du Lac, Edwarda Cullen świat mrocznej i krwawej fantazji pełen jest również wampirzyc. Kryjąc się pod osłoną nocy i w niezasłużonym cieniu wampirów, potomkinie Lamii, wciąż noszą w sobie wiele sekretów kobiecości i skomplikowanych historii. Te ostatnie są często ucieleśnieniem niewypowiedzianych pragnień i fascynacji.

W świat wampirzyc wprowadziła nas Dr hab. Łucja Morawska – historyk i kulturoznawca. Po ukończeniu studiów doktoranckich w Wielkiej Brytanii rozpoczęła pracę jako wykładowca na University of Huddersfield, a następnie podjęła współpracę wykładowczą z Leeds Beckett University i Richmond. Na American International University of Richmond pracuje jako Associate Professor. Wykłada przedmioty z zakresu historii (historia współczesna Europy i Wielkiej Brytani) oraz filozofii i kulturoznawstwa. Jest autorem tekstów naukowych z dziedziny historii kultury, a doświadczenie badawcze zdobywała w ramach wielomilionowych projektów badawczych i stypendiów.

Artykuł Żądze krwi, czyli o kobietach wampirzycach pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

” Pamiętam, jakby to było dzisiaj. Dyżur nocny, jest około godziny dwudziestej drugiej, pełnię służbę z kolegami. Rozmawiamy. Nagle usłyszeliśmy sygnał alarmujący do wyjazdu.

Czytam na tablecie : “ (…)przytomna, spadła z krzesła, leży, nie może się sama poruszać. Lat 80”.

Natychmiast jedziemy na miejsce zdarzenia. Tym razem to blok mieszkalny, trzecie piętro. Bierzemy plecak i idziemy na górę. Dzwonimy, pukamy, po chwili otwierają się drzwi, a w nich ukazuje się uśmiechnięta starsza pani poruszająca się o własnych siłach.

Bardzo nas to zaskoczyło.

– Chodźcie, chodźcie, nie mogłam się doczekać. Proszę, siadajcie. – Powiedziała nasza pacjentka.

Otwieram plecak, by zbadać kobietę, ale ona mówi, że nie trzeba.

Pytam więc o cel wizyty:

– Czy naprawdę spadła pani z krzesła? Dlaczego zgłosiła pani dyspozytorowi, że nie może się pani poruszać?

Pacjentka odpowiada, że ma problem i pokazuje rozsypane tabletki na stole.

– Miałam poukładane tabletki na cały tydzień, ale mi się pomieszały, ponieważ niechcący zawadziłam dłonią. – Odpowiedziała.

No niestety, jest to nieuzasadnione wezwanie. – Odpowiadam. Jesteśmy od ratowania życia, a nie od układania pomieszanych tabletek.

Mimo tego starsza pani tak bardzo nas prosiła o pomoc, że zdecydowaliśmy się spełnić jej życzenie. Całe szczęście, iż miała rozpisaną kolejność przyjmowania leków z podziałem na dni i godziny.

Zmieszane tabletki zostały zutylizowane, a pacjentce posegregowaliśmy leki na nowo –  zgodnie z rozpiską. Na koniec zbadaliśmy kobietę. Wszystkie parametry życiowe były w normie.

Starsza pani była bardzo wdzięczna za pomoc. Po chwili dodała:

– Panowie, naprawcie mi jeszcze radio? Ostatnio bardzo trzeszczy.

Poinformowaliśmy ją, że na takich naprawach my się nie znamy i wróciliśmy do karetki z uśmiechem na twarzy. Pozostało nam jeszcze wydrukowanie karty medycznej czynności ratunkowych dla tej pacjentki i powrót do stacji pogotowia.

Pozwoliliśmy sobie na tę rodzaju pomoc staruszce, tylko dlatego, że w tym samym czasie nie było innych wezwań karetki. 

Pracuję w zawodzie 15 lat i bardzo często jestem pytany, dlaczego ratownicy jadą tak długo do potrzebującej pomocy osoby. Rozumiem ich pytania z pretensją w głosie. Już odpowiadam: karetki nie zawsze są dostępne. Po tym zdaniu pada kolejne, znamienne pytanie: dlaczego? Znowu odpowiem. Tym razem pretensję w głosie będę miał ja: karetki często nie są dostępne, ponieważ są wzywane do pijaczka leżącego na ławce, którego musimy obudzić, zgodnie z prawem zbadać, choć woń alkoholu czuć, zanim wysiądziemy z samochodu, i czekać na policję lub straż miejską, by mogli zawieźć go na izbę wytrzeźwień. To nie my się ociągamy. To prawo z nas kpi. Na każde zgłoszenie musimy zareagować, ale są alkoholicy, do których jeździmy regularnie. Dobrze ich znamy. Niestety to nie wszystko. Bywa, że jesteśmy wzywani do kobiet z bolesną miesiączką, do gorączki w wysokości 38 stopni, do zerwanego paznokcia, do lekko przeciętego palca albo do pacjentów, którzy nagle czują niepokój. To są powody, dla których do ludzi z zawałami lub udarami czasami nie zdążymy dojechać „.

                                                                        Opowiadał Ksiądz Robak – anonimowy ratownik medyczny

Artykuł Pacjenci umierają, zanim przyjedzie karetka. Anonimowy ratownik mówi dlaczego pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Bezsenność to problemy z zaśnięciem, ale też utrzymaniem jakości snu. Stan ten może być krótkotrwały bądź przewlekły, wymagający szerokiej diagnostyki oraz zastosowania farmakoterapii.

Przyczyny bezsenności:

Chroniczny stres,

Zła higiena snu,

Bezdech senny,

Praca zmianowa powodująca zaburzenia rytmu okołodobowego,

zażywane leki,

nadużywanie preparatów z kofeiną i guaraną,

zmiana stref czasowych,

korzystanie z telefonu/tableta bezpośrednio przed snem, pomijając fazę relaksu.

Domowe sposoby na bezsenność

– preparaty ziołowe, np. herbata z melisy, preparaty zawierające szyszki chmielu,

– preparaty nasenne z melatoniną,

– techniki relaksacyjne, joga, medytacja.

W walce z bezsennością istotne jest też zadbanie o odpowiednią higienę snu:

– usunięcie z sypialni telewizora czy głośno tykającego zegara ściennego,

– na 4 godziny przed snem unikanie aktywności fizycznej,

– niekorzystanie z komputera bądź telefonu na co najmniej godzinę przed snem,

– zadbanie o odpowiednią temperaturę w sypialni (18-20 st. C),

– unikanie drzemek w ciągu dnia trwających dłużej niż 15 minut,

– spożywanie kolacji najpóźniej 3 godziny przed snem,

– unikanie używek typu alkohol bądź nikotyna.

Artykuł Bezsenność – problem, który dotyka wielu z nas pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.