Nie ma niegrzecznych dzieci

W społeczeństwie istnieje mit grzecznego dziecka. Dziecka, które się nie buntuje, potulnie wykonuje rozkazy rodziców, nie płacze, nie zadaje niewygodnych pytań, nie broni się, na wszystko się zgadza. Dzieci za wytyczanie swoich granic są karane inwektywami w stylu “jesteś niegrzeczny”. Uczulamy: NIE MA NIEGRZECZNYCH DZIECI. Każde dziecko ma powód swojego zachowania, a często niesubordynacja jest cenną lekcją stawiania granic.

Dziecko jest karane za prawidłowy etap rozwoju

Rodzice każą dziecko za asertywność, a jednocześnie mają pretensje, gdy ich pociechy ulegają namowom innych dzieci. Jeśli rodzic nie nauczy dziecka asertywności, nie powinien mieć pretensji, jeśli podopieczny jako dorosły już człowiek ulegnie namowom do kradzieży, picia alkoholu czy palenia papierosów. Tłumienie emocji i wymaganie uległości spowoduje zaburzenia psychiczne pociechy, za które będzie płaciło całe życie.

Jak wychować asertywne dziecko?

Obdarz dziecko miłością bezwarunkową

Dziecko zasługuje na miłość bez względu na to, co robi. Nie stawiaj mu wymagań, których nie jest w stanie spełnić. Okazuj mu miłość dotykiem (przytulaniem) i na przykład tymi słowami: “kocham Cię bez względu na wszystko, jestem przy Tobie, jesteś dla mnie ważny/a, dziękuję, że mi o czymś powiedziałeś/aś, widzę Cię, słyszę cię, jestem przy Tobie, widzę, że odczuwasz złość”. Dziecko zasługuje na bycie kochanym bezwarunkowo. Przynależy to jego godności.

Szanuj jego granice

Pozwól decydować dziecku samemu tak często, jak to możliwe. Oczywiście zgodnie z jego potrzebami i bezpieczeństwem. Pytaj je, czym chce się pobawić, tłumacz powody, dla których nie możesz się na coś zgodzić, wysłuchaj swoją pociechę, pozwalaj mu dokonywać wyboru na przykład jedzenia. Przede wszystkim szanuj granice dziecka, a w przyszłości będzie ono pilnowało, by inni je szanowali.

Pozwól dziecku nie zgadzać się z innymi

“Nie musisz się godzić na przytulanie”,” Nie musisz pożyczać innym swojej zabawki”, “Nikt nie ma prawa Ciebie uderzać” i wiele podobnych zdań powinno występować w każdej zdrowej relacji dziecko-rodzic. Nie zmuszajmy pociechy do działania wbrew sobie. Dbaj o szanowanie jego “nie” i pamiętaj, że dzieci biorą przykład z rodziców. Przydatne będzie uświadamianie go, że my również nie godzimy się na wszystko. “ Nie zgadzam się, byś kopała piłkę w domu, nie czuję się wtedy bezpiecznie”, “Nie zgadzam się na kupno kolejnej zabawki, nie mam na to pieniędzy”.

Asertywność to również nauka empatii

Pomocne będzie pokazywanie pociesze, że możemy polemizować z innymi, nie wymuszając na nich konkretnego zachowania. Pozwalanie sobie i innym na odmawianie jest cenną lekcją empatii. Rozmawianie o emocjach swoich i innych jest niezbędne dla nauki poszanowania cudzych granic. Nazywanie emocji i tłumaczenie, skąd się biorą, pomoże małemu człowiekowi akceptować gamę uczuć i reakcji zgodnych z nimi. Pozwól dziecku na płacz, złość, strach i każde inne odczucia. W nauce tego wszystkiego rodzice powinni stanowić niewątpliwy wzór tychże zachowań.

Czy rodzice szanowali Twoje granice? Daj znać na Instagramie i Facebooku.

Artykuł Jak wychować asertywne dziecko pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Bunt nastolatka to nic innego jak separacja i indywidualizacja dziecka, czyli odłączenie się w sferze psychicznej, a nawet i fizycznej, od rodziców. Ten proces pozwala na krytyczne postrzeganie wartości i przekonań opiekunów i innych ludzi. Jest to proces niezbędny w procesie dojrzewania. Niedokończony proces separacji i indywidualizacji to przepis na niestworzenie zdrowej relacji z samym sobą i własnej, szczęśliwej rodziny. Przeczytaj, jak tego uniknąć.

Dlaczego separacja jest ważna?

Nikt nie zbuduje zdrowej i korzystnej relacji z sobą i innymi, jeśli nieprawidłowo zaszły u niego separacja i indywidualizacja. Dobrym przykładem skutków nieodpowiedniego zajścia tych procesów, albo ich braku, są na przykład powszechne, znane problemy z teściami, o których pisaliśmy TUTAJ. Jeśli Twój współmałżonek nadal tkwi jedną nogą w domu rodzinnym, najprawdopodobniej jego rodzice nie odseparowali go od siebie w odpowiednim czasie. Świadomie lub nie.

Kto jest odpowiedzialny za prawidłową separację dziecka?

Oczywiście rodzic. To on ma sprawić, by dziecko nie czuło fałszywego poczucia winy z tego powodu, że nie zgadza się z rodzicami w każdej kwestii i nie potrzebuje ich opieki 24/h. Rodzice często “niańczą swoje pociechy”, nie pozwalają im odejść. Nie wspierają ich stawiania granic, nie wspierają rozwoju asertywności, o której pisaliśmy TUTAJ, nie wiedząc, że w ten sposób tylko poważnie krzywdzą swoje dzieci.

Jeśli dziecko ma dorosnąć, niech dorosną jego rodzice

Proces separacji wymaga buntu, dlatego bunt nastolatka musi zajść i jest jak najbardziej korzystny dla obojga ze stron. W tym czasie dzieci przeczą wartościom rodziców, by odkryć własne. Jest to konieczne dla jego odpowiedniej separacji i indywidualizacji, i w ogóle do ich powstania. Jeśli dziecko silnie buntuje się w okresie dojrzewania, nie jest źle wychowane. JEST TO PROCES NATURALNY I POTRZEBNY. Dziecko wówczas chce się uwolnić od systemu wartości rodziców, choć często nie zdaje sobie sprawy, że nie może ze względu na traumę transgeneracyjną, dlatego najprawdopodobniej wartości, które starali się wpoić swoim pociechom rodzice, najprawdopodobniej do niego wrócą za kilka/kilkanaście lat. 

(…) dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę  i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem

Każdy człowiek jest odrębną jednostką i musi nauczyć się swojej samodzielności i doświadczania życia. To ono decyduje, jak chce żyć i kim chce być. Często rodzice chcą realizować własne pragnienia na dziecku. Na przykład rodzice lekarze chcą, by ich dziecko również było lekarzem i wręcz zmuszają swoją pociechę do studiowania medycyny wbrew jej woli.  Rodzice mają obowiązek wspierać dziecko we własnych wyborach. Bardzo często oni nie zdają tego egzaminu, bo nie umieją sobie poradzić ze swego rodzaju stratą dziecka. Należy to przerobić na terapii, bo gdy pojawi się ktoś nowy w życiu wychowanka, na przykład żona lub mąż, istnieje duże prawdopodobieństwo, że będą starali się nadal zachować dla siebie dziecko, niszcząc jego własne życie rodzinne. Należy pogodzić się z odejściem syna czy córki i z założenieniem przez nich własnej rodziny. Historia zna wiele tragicznych przypadków rozbitych małżeństw przez zaburzonych rodziców i niewykształcony proces separacji u dziecka. 

Co robić?

Często, gdy dziecko postanawia zostać wegetarianinem, wybrać własną ścieżkę zawodową, niezgodną z oczekiwaniami rodziców, zadawać się z osobami, które samo sobie wybrało czy nawet już w dzieciństwie ubierać się tak, jak samo tego chce, łamiąc dress code, rodzice uznają je za źle wychowane i panikują. Należy podejść do poglądów dziecka z otwartością. Wspierać je. Tak powinien robić zdrowy rodzic, w innym wypadku jest toksyczny – chyba, że chodzi o bezpieczeństwo pociechy: samookaleczanie się, ryzykowne zachowania zagrażające jego bezpieczeństwu, itp. Mówiąc krótko, rodzic musi pomagać dziecku i wspierać go w procesie separacji i indywidualizacji, ewentualnie szukać z nim kompromisu. Narzucanie własnych przekonań jest niezdrowe. Intensywność buntu w okresie dojrzewania jednostki zależy w ogromnej mierze od postawy jego opiekunów.

Artykuł Bunt nastolatka – dlaczego występuje i jak z nim postępować pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

PO PIERWSZE WZMACNIAJ POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI 

Rodzice mają ogromny wpływ na postrzeganie własnego JA przez dzieci. Szybko mogą sprawić, by ten młody, wrażliwy człowiek nie potrafił cieszyć się swoimi sukcesami, w przesadny sposób dostrzegał w sobie negatywne cechy i odwrotnie. 

Jak budować u dziecka poczucie własnej wartości?

Sposobów na to jest wiele, a w internecie jest dostępnych wiele e-booków dla rodziców, które bywają bardzo rzetelnym źródłem nabywania wiedzy i umiejętności z zakresu świadomego rodzicielstwa. Jeśli jednak nie jesteś fanem internetowych szkoleń, przypominamy, że możesz wyrobić pozytywne postrzeganie własnej osoby u dziecka poprzez: 1) Twoją miłość bezwarunkową, 2) docenianie każdego wysiłku pociechy, 3) akceptację emocji dziecka, nawet trudnych, i nauczenie go radzenia sobie z nimi, 4) akceptację wyborów potomka i pozwalanie mu na podejmowanie własnych decyzji, 5) nieporównywanie go do innych.                                                                                                            

PO DRUGIE REDUKOWANIE WSTYDU

Wg psychologów wstyd charakteryzuje się poczuciem, że całe ja jest złe. Ludzie wstydzący się zakładają, że są bezradni, dlatego wycofują się i opisują to uczucie jako chęć natychmiastowego zniknięcia z oczu innych. Każdy z nas doznaje poczucia wstydu, jednak nasz niepokój powinno wzbudzić niemalże nieustanne towarzyszenie nam tego uczucia. Aby uchronić dziecko od toksycznego, permanentnego poczucia wstydu:

• unikaj porównywania swojej pociechy do innych, nawet rodzeństwa. Nic tak nie podcina skrzydeł jak świadomość, że jest się niewystarczającym dla rodzica,
• uważaj na żarty. Twoja wolność słowa kończy się tam, gdzie zaczyna się godność drugiego człowieka. Wysoko wrażliwe dzieci są szczególnie uczulone na każde niefortunnie wypowiedziane słowo w swoją stronę,
• dopilnuj, by dziecko nie czuło się przyczyną domowych problemów. Takie uczucie towarzyszy dzieciom szczególnie podczas kłótni rodziców w jego obecności, ale nie tylko.

PO TRZECIE MĄDRE DYSCYPLINOWANIE 

Głównym celem tego założenia jest wyuczenie u dziecka rezygnacji z jakiegoś działania z powodów moralnych, a nie z powodu strachu przed przyłapaniem. Ustal z dzieckiem zasady, które nie powinny być w domu przekraczanie i dbaj o dyscyplinowanie swojej pociechy, gdy nie będzie ich przestrzegało. Pamiętaj jednak o dostosowywaniu swoich oczekiwań do możliwości i potrzeb dziecka. Psychologowie odradzają stosowania dotkliwych długotrwałych kar. Wasza pociecha ma zapamiętać lekcję, nie karę. 

PO CZWARTE UMIEJĘTNE ROZMAWIANIE O WRAŻLIWOŚCI

Oczywiście wszystkie rozmowy o osobowości czy temperamencie muszą być dostosowane do wieku dziecka. Wysokiej wrażliwości nie da się wyleczyć, ponieważ jest to cecha, nie choroba. To Wy decydujecie, czy stanie się ona czymś pozytywnym, czy nieustanną udręka w życiu dziecka. W akceptacji swojej wrażliwości z pewnością pomogą wam rozmowy o: 

• rodzajach wrażliwości i ogromnej ilości osób, które jej doświadczają. Spraw, by dziecko nie czuło się odosobnione, 
• oswajaniu dziecka z gamą uczuć, również tych wywołujących płacz i akceptacji ich. Każdy, nawet dorosły człowiek, ma prawo pozwolić sobie na łzy. Nie są one oznaką słabości, 
• sytuacjach, w których wysoka wrażliwość była niewątpliwie przydatna, kiedy dziecko narzeka na swoje usposobienie.

Ponadto nigdy nie używajcie wysokiej wrażliwości jako broni w trakcie konfliktów z dzieckiem. “Zbyt bardzo się wszystkim przejmujesz” tylko utwierdzi je w tym, że coś jest z nim nie tak, 

Skupcie się na wskazywaniu pozytywnych cech wysokiej wrażliwości i wyjaśnijcie, że każdy ma jakieś wyróżniające go cechy.

Masz wysoko wrażliwe dziecko? Pochwal się swoimi metodami na wspólną przygodę z tą piękną cechą na naszym Instagramie lub Facebooku. 

Artykuł Jak wychować wysoko wrażliwe dziecko? pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Czym jest nadwrażliwość sensoryczna?

To zaburzenie, u którego podstaw leży nieprawidłowy odbiór  bodźców. Dzieci z nadwrażliwością dotyka na przykład szybsze zmęczenie z powodu nadmiernych hałasów (nadwrażliwość słuchowa), drażliwość a nawet agresja. Innym typem tego zaburzenia jest nieodpowiednia reakcja na zapachy i smaki, czego można doszukiwać się w niechęci do jedzenia i poznawania nowych aromatow. Z kolei nadwrażliwość dotykowa jest związana z ogromną niechęcią do wkładania ubrań o pewnej fakturze. Często to zaburzenie dotyczy kilku zmysłów jednocześnie. Dlaczego jej wczesne wykrycie i terapia jest tak ważna? Dlatego że może to zahamować rozwój u dzieci fobii, problemów psychicznych, akceptacji własnego ciała, spadku poczucia własnej wartości i wielu innych przykrych aspektów, z którymi dzieci będą się mierzyć przez całe życie

Czy nadwrażliwość sensoryczna dotyka tylko dzieci?

Absolutnie nie! Dotyczy ona każdego, a jej przyczyny są związane z zaburzeniami w obrębie układu nerwowego i percepcji. Terapie z nią związane przynoszą zadowalające efekty. Dorośli również mogą się jej poddać.

Jak leczyć nadwrażliwość sensoryczną?

Jak wspominaliśmy, niezbędna jest długofalowa terapia, która ma za zadanie wypracować poprawną reakcję organizmu na docierające do niego bodźce. W całym tym procesie największa jest empatia nie tylko rodziny i rówieśników, ale całego otoczenia. Niezwykle ważnym dla dzieci jest poczucie zrozumienia i akceptacji. Wiąże się to z daniem dziecku swobody do wybierania materiałów, w których czuje się bezpiecznie, choć niezbyt często wyglądają ładnie. Swoboda w wyborach nie tylko kończy się na ubraniach. Nie zmuszajmy dzieci do jedzenia pokarmów, których konsystencja nie wzbudza zainteresowania u naszych pociech. 

Dawniej rodzice problem z wyborem ubioru u dziecka, niechęć do jedzenia czy przebywania w głośnym towarzystwie traktowali jako zwykłą niesubordynację i celowy bunt. Aż strach pomyśleć, co musiały odczuwać dzieci, które spotykały się z niezrozumieniem swoich intencji ze strony rodziców.

Co mogę zrobić dla swojego dziecka, które ma zaburzenia sensoryczne?

Przede wszystkim bądź cierpliwym rodzicem! Wstawaj wcześniej, by pozwolić dziecku na poświęcenie dłuższego czasu na dobór ubrań czy jedzenia. To, co dziecko kilka dni temu nosiło lub jadło z przyjemnością, następnym razem może sprawiać mu problem. 

Nie zmuszaj dziecka do jedzenia, wdychania czy słuchania rzeczy, które drażnią Twoją pociechę.

Porozmawiaj z nauczycielami, by zwiększyć ich świadomość na temat zaburzeń swoich uczniów. U dzieci z nadwrażliwością sensoryczną noszenie majtek czy skarpetek często jest barierą nie do przebrnięcia.

Zadbaj o swoje relacje z dzieckiem. psychika ma ogromny wpływ na leczenie tego typu zaburzeń. Mogą one rozwijać się na tle nerwowym. Skonsultuj stan dziecka z psychologiem.

Pamiętaj o odpowiedniej diagnozie i terapii. U wielu ludzi panuje przekonanie, że problem sam zniknie. NIE! ON NIE ZNIKNIE. On będzie się pogłębiał. 

Czy zauważyłeś u swojego dziecka objawy nadwrażliwości? Zapraszamy na Instagram.

Artykuł Mamo, te ubrania mnie drażnią, czyli o nadwrażliwości sensorycznej pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

fot.Unsplash

Czy Twoje dziecko nie chce chodzić do szkoły? A może poprzedniego dnia skarży się na ból różnych części ciała, a sytuacja powtarza się chronicznie? Zaczęło wagarować? Po powrocie z placówki staje się agresywne, nie chce mówić o problemach? Nad wyraz przeżywa szkolne niepowodzenia? Ma stany lękowe? Wraca z płaczem, wyraźnie zasmucone? A może Twoje dziecko nagle zaczęło mieć problemy w nauce? Jeśli odpowiedziałeś/aś  TAK na co najmniej dwa pytania spośród powyższych, Twoja pociecha najprawdopodobniej przeżywa w szkole koszmar, któremu na imię bullying.

Nie od dziś wiadomo, że najlepszą wylęgarnią przemocy jest szkoła. Spotykają się tam dzieci z różnych rodzin, w niektórych z nich wzorce przekazywane potomstwu ściśle związane są z przemocą wszelkiego rodzaju. Poza tym dojrzewanie dzieci i młodzieży wiąże się z burzą hormonów, która najczęściej nie sprzyja harmonii. Powszechnie przejawiający się hejt staje się dla dzieci i młodzieży synonimem odpowiedniego zachowania. W mediach społecznościowych trwa wyścig na największą ilość zdobytych polubień w komentarzach, które najczęściej są po prostu szyderstwem, poniżaniem drugiego człowieka, atakowaniem czy bezpodstawnym krytykowaniem, czyli bullyingiem. Wzorce zachowań przekazywane w programach rozrywkowych emitowanych po godzinie 22.00 lub o możliwie każdej porze w internecie, są plagą nie do opanowania, a wielu rodziców nie kontroluje treści, jakie ich dzieci wybierają sobie za wzorce.

Co zrobić, gdy Twoje dziecko jest ofiarą bullyingu?

 

Wzmacniaj poczucie własnej wartości

Wysokie poczucie własnej wartości nie usunie znęcania się psychicznego w szkole, ale na pewno zniweluje skutki bullyingu u każdego człowieka- niezależnie od wieku. W sieci jest wiele artykułów i  nierzadko niedrogich kursów, z których możesz skorzystać.

Psychoterapia to nie wstyd. To rozwój!

Z pewnością wizyty u psychoterapeuty będą profesjonalnym wsparciem dla każdego. Zwłaszcza, że nie każde dziecko ma potrzebę rozmawiania ze swoim rodzicem. Pomoc profesjonalisty pomoże uporać się Twojej pociesze z problemami.

A co, jeśli te działania nie przyniosą pożądanego skutku?

Warto rozważyć zmianę szkoły.  Pamiętaj, że przemoc psychiczna rzutuje na całe życie każdej jednostki. Nie pozwól, by Twoja pociecha, i Ty sam(!), była jej ofiarą. Reaguj! Nie zostawiaj dziecka z tym samego.

Napisz na naszym Instagramie, lub Facebooku, czy Ty lub Twoje dziecko byliście ofiarą bullyinygu.

Artykuł Oznaki dręczenia Twojego dziecka w szkole pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.