Czy słusznie?

Ania jest nieco młodsza, bo właśnie skończyła 50 lat. Nigdy nie zapomnę wzroku i słów rodziny Antka. To Twoja przełożona? – pytali z przekąsem. Przyprowadziłeś matkę kolegi? Nową wspólniczkę? Jak mówi ta zasmucona kobieta: Nigdy nie wybaczę sobie, że dałam się stłamsić i dla świętego spokoju zerwałam z Antkiem. Gdyby role się odwróciły, czyli to mężczyzna przeprowadziłby dziesięcioletnio młodszą od siebie kobietę, usłyszałby pochwałę. Pewnie  pytano by go, gdzie znalazł taką “zdobycz”, a ten zyskałby chwałę, poklask i sytuacja nie budziłaby społecznej odrazy. Dlaczego mnie ona spotkała ?

Dlaczego, drodzy Czytelnicy?

Antonina ma nieco inne doświadczenia. Jest 62-latką. Nigdy nie miała męża, ale Mikołaj jest dobrym kandydatem na niego. Kobieta lubi podróżować. Prowadzi własną firmę. Jest finansowo niezależna, a jej dwudziestosiedmioletni partner już nie. Mikołaj na razie nie chce pracować. On chce się zabawić, a Antonina dobrze o tym wie i nie przeszkadza jej to. Oboje nie mają przed sobą tajemnic. Wręcz przeciwnie. Ona ma towarzysza podróży, on zwiedza świat –  niezależnie od tego, kto za to płaci. Antonina czasami prosi go poradę w kwestiach ekonomii, ponieważ Mikołaj ją studiuje i jest całkiem niezły w te klocki – jak mówi moja rozmówczyni. Co ją różni od pozostałych kobiet? Pewnie odwaga w spełnianiu swoich pragnień i tajemnica. Ukrywają się, bo boją się, że nigdy nie zaznaliby spokoju ze strony społeczeństwa, a po co sobie zaprzątać głowę ludzkim gadaniem?

Nie od dziś wiadomo, że mężczyznom wolno więcej i jest to idealnie widoczne chociażby na społecznym przyzwoleniu na związek młodej kobiety ze starszym panem. Nawet sponsorowanie kobiety nie budzi u ludzi takiego niesmaku jak miłosna relacja o wiele starszej kobiety z nastolatkiem.

Do dzisiaj nie wiadomo, dlaczego w XXI wieku historie moich rozmówczyń nadal budzą społeczny brak akceptacji. W dobie pracowania do 65 roku życia okazuje się, że zabrania się płci żeńskiej kochania do… no właśnie! Gdzie leży granica i czy w ogóle powinno się ją ustalać?

Jak w przypadku pani Małgorzaty, często związek z młodszym mężczyzną jest nieakceptowany nawet przez własną rodzinę. Dzieci przypisują sobie prawo do sprawowania władzy nad życiem własnej matki, są zazdrosne o jej partnera, a jednocześnie same chcą być niezależne i nie pozwalają na to, by matka wybierała im żonę.

Takich historii jest wiele. Czy ktokolwiek powinien rezygnować ze swojego szczęścia dla cudzego sumienia i postrzegania świata? Czy powinna to robić dojrzała kobieta po 50-tce? NIE! To może kosztować was zbyt wiele. Depresja, poczucie niespełnienia, bycia niekochaną czy żal to tylko niektóre z negatywnych stron rezygnowania z siebie na rzecz wymagań innych ludzi. 

A co w wypadku jawnego utrzymywania swojego partnera? Czy obopólna zgoda na taką relację powinna być poddana ostracyzmowi? Każdy z nas powinien sam rozważyć tę kwestię i odpowiedzieć sobie na powyższe pytania. Liczymy na otwartą i szczerą dyskusję na ten temat na Instagramie lub Facebooku, a w szczególności dotyczącą interpretacji znamiennych słów: żyj i daj żyć innym.

Artykuł Jestem po 50-tce i szukam 28-letniego partnera pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.