Karyna to jedna z najpopularniejszych i najbardziej lubianych postaci na TikToku. Na swoim koncie zgromadziła ponad 400 000  obserwujących. Choć niektórzy nie rozumieją, że postać, którą gra, jest tylko kreacją artystyczną, Basia zamierza wykorzystać swoją popularność nie tylko dla siebie – chce zwrócić uwagę na problem ludzi, których parioduje.

Kim właściwie jest Karyna?

Barbara Woźniak: Karyna jest kreacją artystyczną i nieustannie to powtarzam. Niektórzy wciąż myślą, że postać, którą odgrywam, to osoba, którą naprawdę jestem. Karyna to w pełni postać fikcyjna, choć swój pierwowzór posiada w rzeczywistości.

Na kim się wzorowałaś, kreując postać Karyny? 

– Miałam okazję poznać wiele dziewczyn, które zachowywały się w sposób, który przedstawiam na TikToku. W każdej miejscowości występują jakieś dewiacje społeczne, a ja po prostu obserwuję ludzi. To, co pokazuję, naprawdę ma miejsce w różnych domach. Sama Karyna jest postacią fikcyjną, jednakże bardzo realistycznie odegraną. Ludzie pracujący w domu dziecka lub MOPR-ze (Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie) zgłaszają mi w wiadomości prywatnej, że to realia ich pracy. Myślę, że każdy z nas miał kiedyś styczność z taką Karyną. 

Co właściwie myślisz o ludziach, których parodiujesz? Chodzi tylko o wyśmianie jakiejś grupy społecznej?

– Szanuję każdego człowieka, dlatego nie chodzi tylko o rozbawienie moich obserwatorów.  Wiele osób nie rozumie, że ludzie odbiegający od norm społecznych, nie zawsze są w pełni odpowiedzialni za to, jak żyją. Mam na myśli chociażby dzieci rodzin dysfunkcyjnych, osoby chore psychicznie, które nie chcą zgłosić się po pomoc do specjalisty z różnych przyczyn, i inne, które zostały skazane na taki los przez własnych rodziców. Przecież nie każdy ma takie same możliwości. Sporo dzieci nie ma dobrych wzorców ani możliwości kształcenia się. Te dzieci nie wybierały sobie rodzin, w których się narodziły i nie miały wpływu na to, czy ich matka piła alkohol, będąc z nimi w ciąży. Jako dorośli ludzie zmagają się z różnymi traumami, niedowartościowaniem i to kieruje ich na drogę alkoholizmu, niezdolności do pracy, zasiłków i powielania tego, co potocznie nazywamy patologią. Chcę, żeby wybrzmiało, że że nie popieram takiego stylu życia,  ale jestem w stanie zrozumieć, dlaczego niektórzy zachowują się tak, a nie inaczej. Poprzez swoje filmiki chcę nie tylko bawić, ale także zwrócić uwagę na problem dewiacji społecznych, pokazać nieco inną perspektywę postrzegania ich i dom, w jakim przyszło dorastać niektórym dzieciom i funkcjonować dorosłym.

Jaka jest reakcja Polaków na Twoją twórczość? Z jakimi zarzutami najczęściej się spotykasz?

– Ludzie potrafią zaczepiać mnie na ulicy i wyzywać. Słyszę też, że nie powinnam nagrywać „takich” rzeczy i że najlepiej by było, gdybym przestała to robić. Ja jestem takiego zdania, że jeżeli mnie coś nie dotyczy,  to mnie to nie dotyka. Widocznie moja kreacja dotyka tych, którzy dostrzegają w tych filmikach siebie i się oburzają. 

Sądzisz, że potrafimy się z siebie śmiać?

– Daleko nam do dystansu do siebie. Zwłaszcza mówię tu o osobach starszych. Brakuje im poczucia humoru i tolerancji. Może ci, którzy mnie nie lubią, nie mają odwagi być pozytywnym i w pełni szczerym człowiekiem? Myślę, że mimo wszystko zdecydowanie większy jest pozytywny odbiór mojej kreacji, wielu z nas wręcz pokochało Karynę.

Są też tacy, którzy jej nienawidzą. Jak radzisz sobie z hejtem? 

– Przyznam, że na początku było sporo hejtu, a ja bardzo często musiałam tłumaczyć się z filmików, które nagrywałam.

“Zajmij się dzieckiem, a nie, że siedzisz w internecie.” albo “Skoro masz dziecko, to na pewno siedzisz na zasiłkach! Alimenciara!” – grzmiało wielu “znawców”. Uderzało mnie to… Na początku częściej pojawiały się negatywne komentarze, nawet wyzwiska, ale z biegiem czasu zrozumiałam, że nie dogodzimy wszystkim. Pomijam, że wśród moich krytyków są też ludzie po prostu zazdrośni, którym brakuje odwagi do realizowania własnych pomysłów. Obecnie prowadzę dwa kontenty. Na jednym i drugim jest sporo hejtu. Obydwa są kontrowersyjne. Moja rada na poradzenie sobie z hejtem jest następująca: kiedy zbudujesz swoją pewność siebie, wygrywasz wszystko. Jeśli znamy swoją wartość, nikt nie jest nas w stanie złamać. 

Nie każda matka to przecież  maDka na zasiłkach. To, że realizuję siebie, robię coś, co sprawia mi przyjemność, nie oznacza, że jestem złą matką i że zaniedbuję swoje dzieci. Uważam, że kobiety powinny się realizować; spełniać swoje marzenia, bo tylko szczęśliwa matka będzie miała szczęśliwe dziecko. Nie zmuszajmy kobiet do poświęcenia się całkowicie dziecku kosztem siebie.  

Ale nie skupiajmy się na samym  hejcie. Prócz niego dostaję również mnóstwo pozytywnych wiadomości, które dają mi motywację i gwarancję, że to, co robię, ma sens. Zazwyczaj są to komentarze od osób, które mają problemy ze stanami lękowymi lub depresją. To cudowne: móc pomagać innym swoim uśmiechem. 

Jak myślisz, kto najbardziej lubi Twoje TikToki?

– Zdecydowanie młode, wyluzowane osoby, z dystansem i poczuciem humoru, które nie popierają takiej dewiacji społecznej i życia na samych zasiłkach.  

Czyli co chciałabyś przekazać młodemu pokoleniu poprzez Karynę?

– Chciałabym, aby młodzi ludzie zdali sobie sprawę, że pomimo śmiechu z patologicznych rodzin, ich sytuacja  jest to bardzo smutna i niestety często bez perspektyw nie zawsze z ich winy.

Przeraża Cię narastająca popularność?

– Nie, lubię to. 

Zawsze byłam w centrum uwagi przez moje bardzo kręcone włosy. Czasami ktoś mnie zaczepi i myślę – hej Ty znasz mnie z TikToka! –  ale za chwilę okazuje się, że ten ktoś chciał mi tylko powiedzieć, że mam piękne włosy! Uwielbiam ludzi. Kiedy widzę ich pozytywną energię, mam ochotę ich wszystkich przytulić!  

Masz jakiś pomysł na wykorzystanie swojej popularności?

Zawsze jestem chętna na współpracę. Jest ich na razie mało, ale  jednak się pojawiają. Mam głowę pełną pomysłów. Realizację planów zaczęłam już w grudniu. Otworzyłam drugi kontent na TikToku, który zyskał fenomentalne wyświetlenia i cieszy się popularnością. Otworzyłam także  sklep z gadżetami, ale to nie wszystko. Chciałabym wydać swoją książkę dla osób, które mają problemy z poczuciem własnej wartości. Coś w stylu „Jak radzić sobie z hejtem” lub „Jak nauczyć się pewności siebie”. Chciałabym, aby to, co robię, przerodziło się w dochodową ścieżkę kariery, bo uwielbiam rozśmieszać ludzi.

Oby to się spełniło! 😉 Przypomnijmy, że obecny kontent Karyny (baarbara_maria_official) ma ponad 400 tysięcy obserwujących.  

Drugi profil (kepaskowe_rewolucje) ma ponad 300 tysięcy  obserwujących, choć został utworzony niedawno. Z kolei drugi kulinarny profil (barbara_maria_official2) zyskał ponad 200 tysięcy fanów. Barbara Woźniak otworzyła także swój sklep z gadżetami: kepasa.cupsell

Rozmowę prowadziła  Sylwia Leszka.

Za makijaż i fryzurę była odpowiedzialna certyfikowana wizażystka i stylistka fryzur – Monika Garncarz.

Facebook

Instagram

Autorem fotografii jest Michał Kołodziejski.

Facebook

Instagram

Artykuł „Ludzie potrafią zaczepiać mnie na ulicy i wyzywać”- mówi Barbara Woźniak, odtwórczyni Karyny na TikToku pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

A może zbyt głośne i przepełnione miejsca Ciebie bardzo męczą? Może unikasz tłumów i wolisz spędzać czas w nad jeziorem zapomnianym przez ludzi lub w lesie, w którym śpiew ptaków cenisz bardziej niż gwar nawet swoich znajomych? A może wręcz przeciwnie, jesteś ekstrawertykiem, który lubi zabawy w dyskotekach, jednak bardzo szybko męczy Cię ogrom docierających do Ciebie bodźców? Przyznaj się, ile czasu i energii jesteś w stanie poświęcić nowo poznanym ludziom, a ile wieloletnim przyjaciołom, których nie masz pewnie wielu? Tym pierwszym zaufasz stosunkowo szybko? Otworzysz się przed nimi bez chwili zawahania? A może na domówce ze znajomymi dostrzegasz ich mikrogesty: zwracasz uwagę na ton głosu, spojrzenie, ruchy, postawę ciała?

Jeśli na większość z powyższych pytań odpowiedziałaś twierdząco, najprawdopodobniej jesteś wysoko wrażliwą osobowością. 

Czym jest WWO?

Przede wszystkim należy mocno podkreślić, że WWO nie jest zaburzeniem ani chorobą. To genetycznie uwarunkowane cechy osobowości, które bardzo często przejawiają się u artystów, ale nie tylko! Niektórzy uznają to za przekleństwo, inni za błogosławieństwo, ale niezależnie od pojmowania tej wyjątkowo wysokiej wrażliwości, należy pamiętać, że funkcjonowania z tą cechą po prostu trzeba się nauczyć.

Przede wszystkim pamiętaj o sobie

Nie ma nic złego w unikaniu tłumów lub szybkim odczuwaniu zmęczenia przez zbyt dużą ilość bodźców. Osoby z WWO przede wszystkim powinny zadbać o swoje samopoczucie, o swoje potrzeby czy zasoby i zgodnie z nimi stawiać granice. Wrażliwość jest piękną cechą, o ile nauczysz się z nią żyć i dbać o siebie mimo niej.

Czy z WWO można się wyleczyć

WWO nie jest chorobą, więc nie można jej leczyć, ale zdecydowanie można ograniczyć jej negatywne skutki, by zwiększyć swój dobrostan. Pomocna w tym procesie z pewnością jest psychoterapia. Pamiętaj, że psychoterapia to rozwój, nie coś, czego należy się wstydzić!

A Ty? Podejrzewasz u siebie WWO? Koniecznie daj znać na naszym Instagramie.

Artykuł Sprawdź, czy jesteś WWO! pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Zdecydowałam się na napisanie tego tekstu z myślą o uczniach stojących przed wyborem odpowiedniej  dla siebie  ścieżki kształcenia. Wielu z nich rozważa lub będzie rozważało zalety kontynuowania nauki w technikum, liceum a może  nawet szkole przyuczającej  bezpośrednio do wykonywania danego zawodu. Uczniowie, chciałabym, byście zawsze pamiętali, że cokolwiek wybierzecie, wybierzecie dobrze, jeśli postąpicie w zgodzie ze sobą.Po dziesięciu latach wiele wspomnień ulega zatarciu, ale emocje, które towarzyszyły mi podczas edukacji w technikum, zdają się być nadal bardzo żywe. Są to przede wszystkim ogromna wdzięczność, ale także poczucie niesprawiedliwości tudzież dyskryminacji. Z dwoma ostatnimi zmagałam się niemalże każdego dnia uczęszczania do szkoły średniej.„Szkoła dla głąbów, rolasy, szkoła dla „elity”, szkoła dla debili”-  to tylko kilka określeń placówki, do jakiej uczęszczałam, wyrażanych przez uczniów innych szkół średnich z okolicy. Co gorsza, takich określeń używali także przedstawiciele niektórych środowisk dumnie głoszących pięknie brzmiące zdania, czasami tylko zdania, o równości, edukacji, szacunku czy tolerancji.

Przez cztery lata edukacji przyglądałam się swoim rówieśnikom, często nad wyraz uzdolnionym, którzy wielokrotnie zmagali się z łatką „debila” tylko dlatego, że chodzili do szkoły kształcącej również rolników. Dzisiaj Ci ludzie zajmują wysokie stanowiska w przetwórstwie chemicznym, są wielkimi producentami rolnymi, dzięki którym w ogóle możemy funkcjonować.Są także  właścicielami prężnie rozwijających się gospodarstw agroturystycznych, z których korzystamy, hodowcami ciepłokrwistych koni, technologami ochrony środowiska, chemikami, nauczycielami, mechanikami, szefami kuchni prowadzącymi swoje restauracje, producentami programów telewizyjnych, a czasem po prostu wspaniałymi matkami, ojcami, pracownikami, LUDŹMI- aż ludźmi i tylko ludźmi. Czymże zasłużyli sobie, by nazywać ich osobami mniej zdolnymi?

Wyborem szkoły. Tylko tym.

Dzisiaj mam odwagę zapytać: DLACZEGO?Kiedy rozpoczęłam pracę w szkole, poznałam odpowiedź na to pytanie. MY, NAUCZYCIELE, czasami wspieramy niezdrową, podkreślam: niezdrową, rywalizację uczniów. My, chcąc przypisać sobie ich zasługi, traktujemy ich niczym konie wyścigowe, ale, „ na szczęście” , nie pozostajemy w tym sami. Prężnie wspierają nas w tym rodzice w parze z ich niespełnionymi ambicjami albo dyrektorowie szkół. My, nauczyciele, wartościujemy ich osiągnięcia na podstawie sprawdzianów, czyli wiedzy i umiejętności ucznia przedstawionych w formie np. pisemnej  w ciągu wybranych 45 minut, w danym dniu, o danej godzinie, pod wpływem danych bodźców zewnętrznych i wewnętrznych. Problem polega na tym, że często wartościujemy na tej podstawie człowieka, nie jego umiejętności i potencjał.Dlaczego o tym pisze? Dlatego, że pewne doświadczenia z lat szkolnych rzutują na całe życie człowieka. Moim obowiązkiem,  jako nauczycielki, pedagoga, jako rodzica, jako człowieka empatycznego i myślącego, jest walka ze stygmatyzacją uczniów. My, nauczyciele, dla wielu jesteśmy autorytetami, przewodnikami i  powinniśmy stać na czele edukacji. Wmawianie swoim uczniom, że jeśli ktoś z jakichś przyczyn postanowił kontynuować swoją edukację w szkole zawodowej,  jest mniej wart od lekarza czy księdza, powinno być nam obce. Nie byłabym sobą, gdybym po raz kolejny nie przypomniała, że deprecjonowanie człowieka ze względu na wybór dziedziny życia, w jakiej zechce się kształcić i pracować, jest znacznie lepszym wyznacznikiem wiedzy niż matura czy studia. Rolnik nie jest gorszy od lekarza. Oboje ze sobą współpracują. Fryzjerka nie jest gorsza od księgowej, a uczeń technikum lub szkoły zawodowej nie jest mniej inteligentny lub wykształcony od absolwenta liceum opatrzonym najbardziej dumnym dopiskiem. 

Dopiero dzisiaj mam odwagę publicznie podziękować nauczycielom, którzy przez wszystkie lata edukacji włożyli ogromny trud nie tylko w edukowanie mnie z zakresu Podstawy Programowej, ale również w budowanie poczucie własnej wartości i rozwijanie  moich talentów.Wielu z tych nauczycieli, kosztem swojego życia prywatnego, organizowało zajęcia pozalekcyjne, dzięki którym mogliśmy poszerzać swoją wiedzę, poznać swoje umiejętności i  rozwijać je. Uczyliśmy się podczas tych spotkań między innymi kreatywności, samodzielności, odpowiedzialności, przedsiębiorczości,komunikacji, precyzji, i wielu innych bardzo ważnych rzeczy niezbędnych do poradzenia sobie po ukończeniu szkoły, ale przede wszystkim uczyliśmy się SZACUNKU DO DRUGIEGO CZŁOWIEKA I TOLERANCJI.

Nauczycielu, czy Ty również kształcisz swoich uczniów w tym zakresie?

Drodzy uczniowie, powtórzę, niech wybór WASZEJ SZKOŁY będzie WASZYM WYBOREM. Róbcie to, do czego czujecie się stworzeni! Nie rezygnujcie z marzeń lub powołania tylko dlatego, że ktoś obcy wam usiłuje wmówić, że jesteście warci tyle, ile warta jest zdana matura.

Artykuł Ci nauczyciele powinni się wstydzić! pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

fot.Unsplash

Czy Twoje dziecko nie chce chodzić do szkoły? A może poprzedniego dnia skarży się na ból różnych części ciała, a sytuacja powtarza się chronicznie? Zaczęło wagarować? Po powrocie z placówki staje się agresywne, nie chce mówić o problemach? Nad wyraz przeżywa szkolne niepowodzenia? Ma stany lękowe? Wraca z płaczem, wyraźnie zasmucone? A może Twoje dziecko nagle zaczęło mieć problemy w nauce? Jeśli odpowiedziałeś/aś  TAK na co najmniej dwa pytania spośród powyższych, Twoja pociecha najprawdopodobniej przeżywa w szkole koszmar, któremu na imię bullying.

Nie od dziś wiadomo, że najlepszą wylęgarnią przemocy jest szkoła. Spotykają się tam dzieci z różnych rodzin, w niektórych z nich wzorce przekazywane potomstwu ściśle związane są z przemocą wszelkiego rodzaju. Poza tym dojrzewanie dzieci i młodzieży wiąże się z burzą hormonów, która najczęściej nie sprzyja harmonii. Powszechnie przejawiający się hejt staje się dla dzieci i młodzieży synonimem odpowiedniego zachowania. W mediach społecznościowych trwa wyścig na największą ilość zdobytych polubień w komentarzach, które najczęściej są po prostu szyderstwem, poniżaniem drugiego człowieka, atakowaniem czy bezpodstawnym krytykowaniem, czyli bullyingiem. Wzorce zachowań przekazywane w programach rozrywkowych emitowanych po godzinie 22.00 lub o możliwie każdej porze w internecie, są plagą nie do opanowania, a wielu rodziców nie kontroluje treści, jakie ich dzieci wybierają sobie za wzorce.

Co zrobić, gdy Twoje dziecko jest ofiarą bullyingu?

 

Wzmacniaj poczucie własnej wartości

Wysokie poczucie własnej wartości nie usunie znęcania się psychicznego w szkole, ale na pewno zniweluje skutki bullyingu u każdego człowieka- niezależnie od wieku. W sieci jest wiele artykułów i  nierzadko niedrogich kursów, z których możesz skorzystać.

Psychoterapia to nie wstyd. To rozwój!

Z pewnością wizyty u psychoterapeuty będą profesjonalnym wsparciem dla każdego. Zwłaszcza, że nie każde dziecko ma potrzebę rozmawiania ze swoim rodzicem. Pomoc profesjonalisty pomoże uporać się Twojej pociesze z problemami.

A co, jeśli te działania nie przyniosą pożądanego skutku?

Warto rozważyć zmianę szkoły.  Pamiętaj, że przemoc psychiczna rzutuje na całe życie każdej jednostki. Nie pozwól, by Twoja pociecha, i Ty sam(!), była jej ofiarą. Reaguj! Nie zostawiaj dziecka z tym samego.

Napisz na naszym Instagramie, lub Facebooku, czy Ty lub Twoje dziecko byliście ofiarą bullyinygu.

Artykuł Oznaki dręczenia Twojego dziecka w szkole pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Artykuł 4 typy emocjonalnych szantażystów. Którego z nich spotkałeś? pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Artykuł Idealna kreska na oku – jak ją zrobić? pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Makijaż, markowe ubrania, modne fryzury, eleganckie buty – to jedne z licznych atrybutów, którymi ludzie pragną się wyróżnić.

Niezależnie od grupy wiekowej, statusu czy pochodzenia, każdy z nas lubi się podobać sobie lub innym. Pomimo starań, jakie wkładamy w wygląd zewnętrzny, niektórzy z nas zapominają o … kolorze.

Badania teoretyków koloru wskazują, że w zależności od typów urody możemy wyróżnić wachlarz barw, w których poszczególne osoby, niezależnie od płci, wyglądają wyjątkowo niekorzystnie.

Po co mi analiza kolorystyczna?

Analiza kolorystyczna i praktyki z nią związane pozwalają wydobyć z ludzi ich naturalne piękno i intensywnie je podkreślić. Styliści korzystają z wielu systemów analiz w zależności od specjalizacji, ale klasyczna  i najbardziej rozpowszechniona to analiza kolorystyczna tak zwanych analiza 4 pór roku, wśród których wymienia się także podtypy. 

Proces doboru odpowiednich kolorów jest skomplikowany i powinien być wykonywany przez wykwalifikowanych stylistów, jednak w internecie możemy znaleźć liczne poradniki, które oferują samodzielną, podstawową analizę swojego typu urody i dopasowanie zgodnie z nią kolorów, w których można korzystniej wyglądać. 

Sprawdź, jaką porą roku jesteś i koniecznie pochwal się swoją przemianą na naszym Instagramie lub Facebooku.

 jaki-jest-twoj-kolorystyczny-typ-urody

Artykuł Analiza kolorystyczna – odkryj, które kolory są stworzone dla Ciebie! pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Artykuł Rozpocznij swój dzień… lepiej pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.

Artykuł Dlaczego się rozwodzimy? pochodzi z serwisu Tekstualni.pl.